Pozornie odpowiedź na pytanie zawarte w tytule jest prosta: serwer Distribution Point może obsługiwać do 4000 maszyn klienckich[1]. Wystarczy więc podzielić liczbę maszyn klienckich przez 4000 i zaokrąglając wynik w górę do liczby całkowitej otrzymamy wymaganą liczbę serwerów dystrybucyjnych.
Taka prosta reguła sprawdza się w niektórych przypadkach, lecz nie zawsze. Można tu wskazać co najmniej dwa istotne ograniczenia:
- Maszyny klienckie mogą być przypisane do grup granic (CM Boundary Groups) w sposób nierównomierny oraz każdy serwer dystrybucyjny może obsługiwać jedną lub więcej takich grup.
- Wprowadzenie dodatkowego oprogramowania antywirusowego lub klasy EDR powoduje ubytek wydajnościowy zmuszając do zmniejszenia wartości kryterialnej 4000 o kilka, a nawet kilkadziesiąt procent (silna zależność od konfiguracji). Podobne zakłócenie będzie wprowadzać współdzielenie ról serwerowych. Jest to temat na osobne badania i nie będzie tu rozpatrywany.
Rozpatrzmy więc wpływ pierwszego z ograniczeń, rozdzielając możliwe przypadki:
Przypadek 1 – Jeden obiekt CM Boundary Group obsługiwany przez wszystkie serwery DP
W takim przypadku liczba maszyn klienckich (NCL) podzielona przez (NDP) liczbę serwerów dystrybucyjnych nie powinna przekraczać 4000.
NCL / NDP ≤ 4000
Można to kryterium wyrazić także nieco inaczej, odnosząc je do jedności:
NCL / (4000 *NDP ) ≤ 1
Jeżeli istnieją nieprzypisane serwery DP, nie bierzemy ich pod uwagę.
Przypadek 2 – wiele obiektów CM Boundary Group obsługiwanych przez rozłączne zbiory serwerów DP
Tym razem dla każdego obiektu CM Boundary Group trzeba zastosować sposób opisany powyżej osobno. Zatem odpowiedź, czy liczba serwerów dystrybucyjnych jest wystarczająca uzyskiwana jest dla każdego obiektu CM Boundary Group osobno.
Ponieważ rozpatrujemy kolejno obiekty Boundary Group, więc nieprzypisane serwery DP, nie są brane pod uwagę.
Przypadek 3 – wiele obiektów CM Boundary Group obsługiwanych przez zbiory serwerów DP, które mogą być przypisane do więcej niż jednego obiektu CM Boundary Group.
Brak warunku rozłączności powoduje nieuchronną komplikację. Trzeba uwzględnić, że występuje konkurencja między klientami pochodzącymi z różnych CM Boundary Group. Poszukując jakiegoś możliwego do przyjęcia uproszczenia (bez konieczności przeprowadzania badań empirycznych), można zaproponować ułamkowe wartości udziału takich serwerów proporcjonalne do liczby klientów w danej grupie (suma udziałów ułamkowych musi wynosić 1). Przy tym założeniu serwer DP przypisany do dwóch grup CM Boundary Group, z których jedna ma 1000 klientów, zaś druga 2000, wnosiłby ułamkowy udział odpowiednio 1/3 i 2/3 w obliczeniach kryterium.
Również tutaj każdy obiekt CM Boundary Group wymaga osobnego potraktowania i również nieprzypisane serwery DP, nie są brane pod uwagę.
Określenie wymaganej liczby serwerów dystrybucyjnych zwykle przeprowadza się na etapie tworzenia projektu wdrożenia Configuration Manager-a. Należy jednak pamiętać, że zmiany konfiguracyjne (także instalacja dodatkowego oprogramowania zabezpieczającego) oraz naturalny rozrost środowiska zmuszają do rewizji przyjętych wcześniej założeń. Dlatego w ramach okresowego przeglądu konfiguracji warto sprawdzić, czy nie występuje brak serwerów dystrybucyjnych albo są niewłaściwie przypisane.
[1] https://learn.microsoft.com/en-us/intune/configmgr/core/plan-design/configs/size-and-scale-numbers#distribution-point